Attyka to fragment budowli osłaniający dach, będący ponad gzymsem. Może przybrać różnorodne formy, takie jak ścianka, balustrada czy rząd sterczyn. Poza oczywistą funkcją dekoracyjną spełnia również rolę zabezpieczającą, uniemożliwia przeniesienie się ogniowi w ciągu pożaru z jakiegoś obiektu na kolejny.
Attyki wykorzystywane były już w dawnej Grecji, skąd, jak część greckich pomysłów, zostały przeniesione do starożytnego Rzymu. Koniec świata starożytnego to też upadek używania attyki. W wiekach średnich pojawiała się wyłącznie sporadycznie. Jej odrodzenie nastąpiło wraz z renesansem. Wyjątkową popularnością cieszyła się w Europie Środkowej, również na ziemiach polskich.
O ile np. we Włoszech najpopularniejsza jest attyka balustradowa, toż w Polsce przybierała ona powszechnie formę bogato zdobionej ścianki. Najbardziej znanym przykładem polskiej attyki jest niewątpliwie ta znajdująca się na krakowskich sukiennicach, każdego dnia podziwiana przez tysiące mieszkańców jak i turystów.. Jest to częsta ozdoba na rodzimych budynkach świeckich, takich jak pałace czy ratusze wybudowanych przed 2 połową XIX wieku. Zazwyczaj nie powstaje na budowlach sakralnych. Pojawia się też okazyjnie także na budynkach późniejszych, jak np. na Pałacu Kultury i Nauki.